پیام مازند - ساری - فاطمه یوسفی، دانش‌آموز ساروی، با تکیه بر پشتکار، علاقه به هنر و حمایت خانواده، رتبه ششم کنکور هنر را کسب کرد.
خبرگزاری مهر، گروه استان ها: رسیدن به موفقیت همیشه از مسیری هموار نمی‌گذرد؛ گاهی علاقه‌ای از دوران کودکی، تصمیمی برخلاف نظر اطرافیان و یک سال تلاش مستمر، زمینه‌ساز اتفاقی می‌شود که حتی خود فرد نیز انتظارش را ندارد. داستان فاطمه یوسفی، رتبه ششم کنکور هنر سال ۱۴۰۵، روایتی از همین مسیر است؛ مسیری که با علاقه به هنر آغاز شد و با اعتماد به انتخاب شخصی، پشتکار و همراهی خانواده ادامه پیدا کرد.
یوسفی که در هنرستان فنی‌وحرفه‌ای بعثت ناحیه ۲ ساری در رشته گرافیک تحصیل کرده است، از کودکی به نقاشی و فعالیت‌های هنری علاقه داشت. همین علاقه باعث شد مسیر هنر را برای ادامه تحصیل انتخاب کند؛ انتخابی که به گفته او، در ابتدا با تردیدهایی از سوی برخی اطرافیان همراه بود، اما خودش هیچ‌گاه از آن پشیمان نشد.
وی در گفت وگو با خبرنگار مهر با اشاره به علاقه دیرینه‌اش به هنر گفت: از همان سال‌های کودکی به نقاشی علاقه داشت و به همین دلیل تصمیم گرفت در این مسیر قدم بگذارد. هرچند گاهی درباره انتخاب رشته هنر و آینده آن تردیدهایی مطرح می‌شد، اما علاقه‌اش به این حوزه باعث شد تصمیم خود را دنبال کند.
یک سال تلاش برای رسیدن به هدف
مسیر کنکور برای فاطمه یوسفی به یک سال محدود نشد. او پس از پایان پایه دوازدهم، همان سال در کنکور شرکت نکرد و مدتی بعد تصمیم گرفت برای آزمون آماده شود. این تصمیم در شرایطی گرفته شد که برخی افراد، حتی یکی از مشاوران، او را از ادامه این مسیر منصرف می‌کردند؛ با این حال، تشویق یکی از بستگانش باعث شد فرصت دیگری به خودش بدهد و برای رسیدن به هدفش تلاش کند.
یوسفی با اشاره به این تجربه گفت: گاهی یک سال تلاش بیشتر، در مقایسه با هدفی که فرد برای آینده خود در نظر گرفته، زمان زیادی نیست. همین نگاه باعث شد از دشواری‌های مسیر عقب‌نشینی نکند و آمادگی برای کنکور را جدی‌تر دنبال کند.
او در ابتدا امیدوار بود در یکی از دانشگاه‌های تهران پذیرفته شود و در ادامه، تحصیل در دانشگاه‌های اصفهان یا شیراز نیز برایش گزینه‌های قابل قبولی بود؛ اما کسب رتبه تک‌رقمی چیزی نبود که از پیش انتظارش را داشته باشد. به گفته او، رسیدن به رتبه ششم نتیجه مسیری بود که در آن استمرار و تلاش، نقشی مهم‌تر از تصور اولیه‌اش داشت.
از درس ریاضی تا مطالعه منابع متنوع هنر
آمادگی برای کنکور هنر، به‌ویژه به دلیل گستردگی منابع و تنوع موضوعات، برای او چالش‌هایی به همراه داشت. در کنار مباحثی مانند خلاقیت تصویری و دانش عمومی هنر، داوطلبان باید با موضوعات و مطالب متنوعی در حوزه‌هایی همچون گرافیک، عکاسی، معماری و نمایش آشنا باشند.
یوسفی درس ریاضی را یکی از بخش‌های دشوار مسیر آمادگی خود می‌دانست و در این درس عملکرد ضعیف‌تری نسبت به برخی بخش‌ها داشت. پس از پیشنهاد یکی از دوستانش، در یک دوره آموزشی ثبت‌نام کرد و کلاس‌های آنلاین نیز به او کمک کرد تا بخشی از مطالب را بهتر دنبال کند.
برنامه روزانه‌اش بر پایه مطالعه منظم شکل گرفته بود. معمولاً حدود ساعت ۱۲:۳۰ شب می‌خوابید و حوالی ساعت ۶ صبح مطالعه را آغاز می‌کرد. پس از صرف صبحانه، درس خواندن را ادامه می‌داد و بعد از ناهار نیز استراحت کوتاهی داشت تا بتواند دوباره به برنامه مطالعاتی خود برگردد.
او تلاش می‌کرد در طول دوره آمادگی، تا حد امکان از عواملی که تمرکزش را برهم می‌زدند فاصله بگیرد. استفاده از شبکه‌های اجتماعی را کنترل می‌کرد؛ چراکه مشاهده برخی خبرها و ویدئوها می‌توانست ذهنش را درگیر کند و انگیزه‌اش را کاهش دهد. در عین حال، از اینترنت برای شرکت در کلاس‌های آموزشی و دسترسی به محتوای درسی استفاده می‌کرد.
یوسفی برای حفظ روحیه نیز به موسیقی گوش می‌داد یا به فعالیت‌های هنری می‌پرداخت. این کارها به او کمک می‌کرد در کنار مطالعه، فرصتی برای بازیابی انرژی و بازگشت به برنامه روزانه داشته باشد.
حمایت خانواده؛ آرامشی برای ادامه مسیر
در کنار تلاش فردی، همراهی خانواده نیز بخش مهمی از تجربه فاطمه یوسفی بود. اعضای خانواده تلاش کردند فضای خانه در دوران آمادگی برای کنکور آرام باشد و شرایطی فراهم کنند تا او بتواند با تمرکز بیشتری درس بخواند. کاهش مهمانی‌ها و رفت‌وآمدها از جمله اقداماتی بود که برای حفظ این آرامش انجام شد.
پدر او با تأکید بر اهمیت حق انتخاب فرزندان، معتقد بود والدین نباید رشته تحصیلی و مسیر آینده را به فرزندانشان تحمیل کنند. از نگاه او، بهتر است فرزندان با شناخت علاقه و توانایی‌های خود تصمیم بگیرند و خانواده نیز در مسیر انتخاب‌شده همراهشان باشد.
پدر فاطمه که با حوزه آموزش فنی‌وحرفه‌ای آشنایی دارد، بر اهمیت مهارت‌آموزی و توانایی ورود به بازار کار نیز تأکید داشت. او معتقد بود انتخاب رشته باید با توجه به علاقه و قابلیت‌های فرد انجام شود و خانواده به جای تحمیل خواسته‌های خود، زمینه رشد فرزندان را فراهم کند.
مادر فاطمه نیز با کاهش رفت‌وآمدها و محدود کردن برنامه‌های خانوادگی تلاش کرد محیطی آرام برای مطالعه دخترش ایجاد کند. او در این مسیر کوشید فشار اضافی به فاطمه وارد نشود و فرزندش بتواند با تمرکز و آرامش برای آزمون آماده شود.
لحظه‌ای که رتبه ششم باور شد
اعلام نتیجه کنکور برای خانواده یوسفی نیز با لحظه‌ای به‌یادماندنی همراه بود. مادر فاطمه در ابتدا متوجه نشد که دخترش رتبه ششم کنکور هنر را کسب کرده است. حدود یک ساعت بعد، زمانی که اهمیت نتیجه را درک کرد، به اتاق دخترش رفت، او را در آغوش گرفت و از اینکه در لحظه نخست واکنش مناسبی نشان نداده بود، عذرخواهی کرد.
این خاطره برای فاطمه، در کنار نتیجه آزمون، بخشی از تجربه‌ای بود که حمایت و همراهی خانواده را در آن به‌خوبی نشان می‌داد؛ خانواده‌ای که تلاش کرده بود در روزهای دشوار آمادگی برای کنکور، به جای ایجاد فشار، شرایط مناسبی برای ادامه مسیر فراهم کند.
یوسفی در عین حال معتقد است کسب رتبه برتر لزوماً به معنای برخورداری از امکانات ویژه یا زندگی در خانواده‌ای برخوردار نیست. او از تجربه خود به‌عنوان نمونه‌ای یاد می‌کند که نشان می‌دهد تلاش، پیگیری و استفاده درست از فرصت‌ها می‌تواند در رسیدن به هدف نقش مؤثری داشته باشد.
استمرار، مهم‌تر از استعداد به‌تنهایی
این رتبه برتر کنکور هنر، در روایت خود بارها بر اهمیت تلاش مستمر و مرور مطالب تأکید کرد. از نگاه او، علاقه و استعداد می‌توانند شروع مسیر را آسان‌تر کنند، اما برای رسیدن به نتیجه مطلوب، برنامه‌ریزی، استمرار و دست نکشیدن از هدف اهمیت زیادی دارند.
او همچنین به داوطلبانی که در مسیر آمادگی برای کنکور با تردید یا دلسردی روبه‌رو می‌شوند، توصیه کرد هدف خود را فراموش نکنند و با توجه به شرایطشان برای آن تلاش کنند. به باور او، نباید اجازه داد نظرهای ناامیدکننده دیگران، بدون توجه به علاقه و توانایی فرد، مسیر آینده را تعیین کند.
یوسفی در پایان با اشاره به اینکه فرصت زندگی محدود است، بر اهمیت تلاش برای رسیدن به هدف تأکید کرد و از داوطلبان خواست مسیر مورد علاقه خود را با جدیت دنبال کنند.
داستان فاطمه یوسفی، دختر ساروی و رتبه ششم کنکور هنر سال ۱۴۰۵، روایتی از انتخاب، تردید، تلاش و همراهی خانواده است؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد رسیدن به موفقیت، بیش از هر چیز به شناخت هدف، استمرار در مسیر و باور به توانایی‌های فردی نیاز دارد.