پیام مازند - رسانه‌هایِ هوشمند با تغییرِ ماهیتِ اقداماتِ ساختاری یک جامعه، حرکات و اقدامات هدفمند را به یک فعالیتِ تکراری و کُنشِ بیهوده تقلیل می‌دهند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران ، در دنیایِ پیچیده جنگ‌هایِ شناختی، بزرگ‌ترینِ فریب‌ها نه در توقفِ حرکتِ یک ملت، بلکه در القایِ این باور است که تلاش‌هایِ مداومی که انجام شده یک جامعه را به هیچ مقصدی نرسانده است. رسانه‌ها با هدفِ ایجادِ فرسایشِ روانی و ناامیدیِ ساختاری، تلاش‌هایِ یک جامعه را از مسیرِ توسعه جدا می‌کنند تا حرکتِ پویا را به یک تکرارِ بیهوده تبدیل کنند؛ تکنیکی که آن را تکنیک تردمیل می‌نامیم.
تحلیل تکنیک تردمیل
در یک تردمیل، فرد با تمامِ توان انرژیِ خود را صرفِ حرکت می‌کند، اما از نظرِ فیزیکی هیچ جابه‌جاییِ مکانی نسبت به محیطِ اطراف صورت نمی‌گیرد. رسانه‌هایِ استراتژیک با بهره‌گیری از این استعاره، تلاش‌هایِ یک کشور را به‌گونه‌ای بازنمایی می‌کنند که گویی این فعالیت‌ها، هیچ پیوندِ معنایی با یکِ مقصدِ بزرگ و نهایی ندارند.
در این تکنیک، رسانه اصلِ حرکت را انکار نمی‌کند بلکه با ایجادِ گسستِ میانِ فعالیت‌ها و نتایج، حرکتِ هدفمند را به فعالیتِ مکانیکی تقلیل می‌دهد. آنها با حذفِ نمایشِ پیوستِ توسعه‌ای و نادیده گرفتنِ نقشه راهِ کلان، تلاش‌هایِ یک ملت را به‌صورتِ تکه‌هایی پراکنده و تکراری جلوه می‌دهند تا به مخاطب اینگونه القا شود که شما در حالِ دویدن هستید، اما در حالِ پیشرفت نیستید؛ شما فقط در حالِ مصرفِ انرژی برایِ تکرارِ یکِ چرخه درجا زدن هستید.
نمونه عینی
این تکنیک در تحلیل‌هایِ اقتصادیِ رسانه‌هایِ غربی به‌وضوح قابلِ مشاهده است. آنها با نمایشِ پیشرفت کشور‌هایی نظیرِ کره جنوبی یا ژاپن و مقایسه‌هایِ ناصواب آن با ایران، تلاش‌های ما را مشابهِ دویدنِ مداوم بر رویِ یک تردمیل جلوه می‌دهند تا اینگونه به مخاطبان ایرانی القا شود که مردم سایر کشور‌ها حرکت کردند و به مقصد رسیدند، اما شما فقط در حالِ دویدن هستید و اینجاست که حسِ بن‌بست در دلِ حرکت ایجاد می‌شود.
چگونه فریب نخوریم؟
بسیاری از ما زمانی که شاهدِ تغییراتِ ساختاری هستیم دقیقاً نمی‌دانیم که این اقدامات قرار است در نهایت به کجا برسند و رسانه‌ها از همین نقطه ضعف استفاده می‌کنند. برایِ عبور از این فریب، در برابرِ اخبارِ مربوط به تغییراتِ ساختاری، این دو پرسش را از خود بپرسید
آیا تلاشی که روایت می‌شود واقعاً یک فعالیتِ بی‌سرانجام و درجا زدن است یا رسانه دارد با تصویرِ یک تردمیلِ خیالی، مسیرِ پیشرفتِ ما را سراب جلوه می‌دهد؟
اگر این تلاش‌ها واقعاً در یک تردمیلِ بی‌هدف باشد، پیاده شدن از آن چه معنایی خواهد داشت؟ آیا خروج از این چرخه، راهِ رسیدن به مقصد است یا آغازِ یک بن‌بستِ جدید؟
تکنیک بعدی که از آن خواهیم نوشت "تکنیک گاردریل" است
نویسنده: سید رضا کریمی تحلیلگر رسانه